Í byrjun september 2008 var sýnt að sjálft óskabarn þjóðarinnar, Eimskipafélag Íslands, væri að fara á hausinn. Það var auðvitað einhverjum öðrum að kenna en
Í byrjun september 2008 var sýnt að sjálft óskabarn þjóðarinnar, Eimskipafélag Íslands, væri að fara á hausinn. Það var auðvitað einhverjum öðrum að kenna en
Hrunið dundi yfir Ísland flestum að óvörum, jafnvel þótt fáir atburðir hafi sent jafnmörg boð á undan sér. Margt hefur verið ritað um Hrunið en
Íslendingar gumuðu af því fyrir hrun að vera fljótir að taka ákvarðanir og láta ekki skriffinnsku flækjast fyrir sér. Þegar ég skrifaði þessa grein í
Þann 1. september árið 2003 barst Morgunblaðinu yfirlýsing frá Björgólfi Guðmundssyni. Blöðin voru dugleg að birta alls kyns yfirlýsingar frá hinum nýju athafnamönnum sem ætluðu
Íslenskir fjölmiðlar þóttu flestir taka á „víkingunum“ með silkihönskum. Ritstjóri eins viðskiptablaðsins var meira að segja í gríni kallaður blaðafulltrúi Landsbankans. Í greininni sem nú birtist fjalla
Í maí 2008 voru hættumerkin orðin enn fleiri en áður. Lánshæfiseinkunn ríkissjóðs var lækkuð og vaxandi áhyggjur af því að bankarnir lentu í fanginu á