Samtalið byrjaði svona: „Mér datt í hug …“ Þegar ég heyrði þetta vissi ég að Vigdís var búin að ákveða hvað við ættum að gera.
Samtalið byrjaði svona: „Mér datt í hug …“ Þegar ég heyrði þetta vissi ég að Vigdís var búin að ákveða hvað við ættum að gera.
Þegar ég heyrði að viðmælandi minn var staðkunnugur spurði ég hann hvort hann gæti bent mér á einhverja góða veiðistaði í Gufudalsá. Svarið lofaði ekki
Fátt gefur sögum meira gildi en snjöll mannlýsing. Í Íslendingasögum eru mörg dæmi um slíkar lýsingar, svo snjallar að söguhetjurnar eru enn í dag ljóslifandi
Við sátum undir skyggni af trjágreinum meðan rigningin buldi á. Dalurinn sem fyrir nokkrum mínútum blasti við okkur grænn og blómlegur var núna horfinn í
„Tergel, Tergel, Tergelsjí.“ Maðurinn á móti mér í strætisvagninum var þéttvaxinn og brosmildur, klæddur í í úlpu sem var græn- og svört köflótt. Hann lagði
Við flugum frá Sankti-Pétursborg með gripaflutningavél. Að minnsta kosti var lyktin eins og í hesthúsi. Bakið í sætunum var þannig að það gaf eftir og