Íslendingar gumuðu af því fyrir hrun að vera fljótir að taka ákvarðanir og láta ekki skriffinnsku flækjast fyrir sér. Þegar ég skrifaði þessa grein í
Author: Benedikt Jóhannesson
Hrunið: Svoleiðis var það
Þann 1. september árið 2003 barst Morgunblaðinu yfirlýsing frá Björgólfi Guðmundssyni. Blöðin voru dugleg að birta alls kyns yfirlýsingar frá hinum nýju athafnamönnum sem ætluðu
Hrunið: Æ, sagði ég öruggt?
Íslenskir fjölmiðlar þóttu flestir taka á „víkingunum“ með silkihönskum. Ritstjóri eins viðskiptablaðsins var meira að segja í gríni kallaður blaðafulltrúi Landsbankans. Í greininni sem nú birtist fjalla
Ber ríkið ábyrgð á bönkunum?
Í maí 2008 voru hættumerkin orðin enn fleiri en áður. Lánshæfiseinkunn ríkissjóðs var lækkuð og vaxandi áhyggjur af því að bankarnir lentu í fanginu á
Hrunið: Tíðindalaust á vesturvígstöðvunum
Í aðdraganda Hrunsins sögðu allir sem báru ábyrgð að allt væri í góðu lagi og eiginlega væri ekkert um að vera, stjórnmálamenn, fyrirtækjaforkólfar og bankamenn.
Hrunið: Upp rúllustigann
Á árunum fyrir hrun töldu margir að þeir hefðu gullna fingur, allt sem þeir snertu yrði að gulli. Þetta var auðvitað rangt. Árið 2008 skrifaði
Heimasíða Benedikts Jóhannessonar 