Þegar Björn Líndal var fimm ára og ég árinu eldri, kom hann inn í tímakennslubekkinn minn, óttalegt smábarn fannst mér. Ég vissi auðvitað hver Bjössi var, því hann bjó hinum megin við Laugarásveginn. Eftir þetta voru leiðir okkar samtvinnaðar um langt skeið. Um tíu ára gamlir gáfum við út og skrifuðum Íþróttamanninn með Ragga vini okkar. Ritstjórnarfundir voru oft stormasamir því við Bjössi vorum báðir skapstórir, rifumst ósjaldan, en sættumst jafnoft. Í frásögur er fært þegar mér sinnaðist svo við Bjössa í afmælinu hans að ég rauk á dyr og heimtaði að fá afmælisgjöfina til baka. Hún skilaði sér á réttan stað á endanum!
Á sjötta og sjöunda áratugnum voru krakkar í hverju húsi á reitnum okkar í Laugarásnum, sums staðar þrjú eða fjögur börn. Þá var ýmislegt brallað. Bjössi sagði að einu sinni hefðum við sett lifandi kött í pappakassa og sett fyrir utan hjá Gunnari Gunnarssyni skáldi, hringt á bjöllunni og hlaupið í burtu. Ég held það hljóti að hafa verið stóru strákarnir sem datt það í hug.
Við vorum ekki alveg venjulegir drengir. Þegar Gunnar Thoroddsen bauð sig fram til forseta stjórnuðum við Bjössi kjördeild okkar hverfis á kosningaskrifstofunni og hringdum í kjósendur, 11 og 13 ára gamlir. En við fórum líka að sjá Led Zeppelin sumarið 1970. Í MR bað ég Bjössa að bjóða sig fram í stjórn Framtíðarinnar með mér. Ég varð forseti og hann gjaldkeri. Við skiluðum góðu búi.
Svo varð sambandið minna eins og gengur þegar menn fullorðnast og velja sér hvor sína leið. Alltaf fór þó vel á með okkur þegar við hittumst. Mér þótti vænt um það þegar Bjössi sagðist hafa stutt mig í pólitíkinni.
Síðustu ár var þráðurinn tekinn upp á ný. Bjössi tók upp á því að ná okkur strákunum saman og við fengum okkur plokkfisk á Laugaási. Við röltum upp Laugarásveginn og rifjuðum upp gamla daga. Þegar við komum veginn á enda blasti við gamla Sunnutorgs sjoppan, hrörlegt tákn um glæsta fortíð. Enginn okkar strákanna hafði komist í klíkuna sem hékk þar, því við lærðum aldrei að reykja. Þrátt fyrir allt vorum við nefnilega prúðir piltar. Við hús númer 34 þar sem Bjössi ólst upp stóð núverandi íbúi fyrir utan og spjallaði við okkur. Þarna eyddum við áður fyrr löngum stundum, lékum okkur og spiluðum Matador. Eva, mamma Bjössa, var indæl kona og tók alltaf vel á móti okkur.
Síðastliðið haust var Björn hætt kominn af veikindum og lá á spítala í margar vikur og var vart hugað líf. Ég heimsótti hann þá á spítalann og hann sagði mér margt af sinni ævi. Fengi hann nýtt tækifæri ætlaði hann að nýta það vel.
Svo hjarnaði hann við og var kominn aftur til starfa eftir áramótin. Við töluðum um að tímabært væri að við strákarnir færum aftur að fá okkur hádegismat saman með þeim Ragga, Adda og Helga. Eigi má sköpum renna og við verðum ekki allir fimm úr því sem komið er.
Bjössi Líndal var drengur góður, fróður og vel máli farinn. Hans er saknað úr góðra vina hópi.
Börnum hans og öðrum ástvinum votta ég samúð á erfiðri stundu.
Sent Morgunblaðinu til birtingar sem minningargrein og birtist þar á næstunni
Heimasíða Benedikts Jóhannessonar 